dinsdag 14 oktober 2014

Bericht 17 uit Hoogeveen.

Beste Marja

Vandaag is het alweer zondag 11 Oktober 2014 en ik probeer je weer terug te schrijven. Ik leef een beetje in een roes, van drukte. Begrijp me goed ik vind het niet zo erg hoor maar ons huis vervuild nu toch denk ik zo af en toe stiekem. Ik moet nu echt tijd maken om te gaan schoonmaken. Mijn vast voornemen voor de komende week. Zo dat voornemen staat in mijn hoofd gegrift!! De tuin vraagt inderdaad nu weer meer tijd inderdaad maar..... ik hou zo van fladderende bladeren om het huis....tot groot verdriet van onze buren denk ik. Tja we kiezen toch maar voor de gulden middenweg dus D... ruimt zo af en toe flink wat blad in de groencontainer. We moeten ook geen doorn in het oog van de buren worden he? En toch maar een beetje rekening houden met elkaar vinden we altijd. Ja ik weet dat jullie heel graag jullie huis willen verkopen dus is brandschoon houden van huis en tuin een must voor jullie. Ik kan me voorstellen dat je daar wel eens zuchtend mee bezig gaat juist omdat jullie een huis verlangen die niet zoveel onderhoud behoeft. Jullie hebben een prachtig mooi huis met een super leuke tuin voor wat jongere mensen met kinderen maar ja de huizenmarkt is een beetje slow down he?. Ach wie weet lukt het nog voor de winter om je huissleutel aan een koper te kunnen geven dat zou mooi zijn toch? En heus de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit hoor. Dus goede moed blijven houden zeg ik dan maar.

Buiten deze blog schrijf ik erg weinig privé met mensen. Heel af en toe met Elly en Margreet. Die contacten zijn schaars maar vriendelijk en open van aard. Ik bekijk de reacties op mijn blog altijd eerst voordat ik ze publiceer. Soms leid dat tot irritaties omdat mensen mijn controle niet als prettig ervaren. Ik heb wel eens reacties gehad die niet op mijn blog thuis horen en die publiceer ik dan ook niet. Daarbij vermeld ik het wel aan de persoon waarom ik de reactie niet publiceer. Tja het is mijn blog en ik bepaal dus wat hier te lezen valt. Ik laat me niet ringeloren het is mijn goed recht vind ik. Zo houd ik niet van schuttingtaal en zomaar lukrake irritaties van anderen wil ik wel per email oplossen maar niet op de blog. Ik zoek altijd naar een manier om trubbels op te lossen maar ik laat me niet manipuleren door anderen met pijn die ik dan tot het onredelijke toe, tegemoet moet komen. Want ergernis en pijn maken mensen niet gezellig namelijk.Nou ja ik wil altijd het goede in anderen zoeken en ik ben altijd bereid om het weer goed te maken en daar een weg in te zoeken. Maar......het heeft soms een grens en dan gaan de luiken dicht. Ik groet zo`n persoon nog wel en een klein gesprekje ga ik ook wel aan, maar de luiken van hart zijn dicht.Dan ben ik beleefd maar afstandelijk. En soms denk wel eens dat ik moet stoppen met deze blog. Maar ik wil zo graag schrijven over wat ik vind in boeken en de wereld om en in mij heen dat ik het bijna niet kan laten. Ik vind het ook erg leuk zo met je te schrijven het is zo gemoedelijk en belangstellend. De wereld zit zo vol met tegenstrijdige belangen dat ik er soms doodmoe van word. Ik ga erg veel mijn eigen gangetje soms drink in de kerk een kopje koffie mee doe een klein gesprekje. Ik ben geen visitemens. Daarom schrijf ik denk ik ook zo graag denk ik nu.
Zo nu stop ik er maar eventjes weer mee het boek dat ik nu lees vermeld ik wel een volgende keer.

Ik doe je de gele bladergroetjes van Oktober uit Hoogeveen.
Novelle

zaterdag 11 oktober 2014

Slim vogeltje


dinsdag 7 oktober 2014

Zomerse dag vol herinneringen in Oude Pekela.

 
 




 Zomaar op een zomerse dag bracht ik een bezoekje aan een droevig plekje uit mijn kindertijd, waar mijn Oma is begraven toen ik zes jaar was. Ik kon nog maar amper lezen in die dagen toch las ik op een steen dat Oma hier rustte en zacht slapen toe werd gewenst. Ik die niet wilde weten dat Oma was overleden was verwonderd over de bomen voor de ingang van de begraafplaats het leek haast mystiek bijna eng zoals ze daar stonden gegroepeerd in het vlakke land van Oost- Groningen. Dit was mijn eerste kennismaking met de onherroepelijkheid van de dood. Nu 54 jaar later wilde ik de toegang nemen die ik indertijd samen met mijn moeder nam om de bloemen uit de tuin van Opa  naar het graf van Oma te brengen. Maar die is tegenwoordig gesloten zodat we via een andere ingang, de met een haag omheinde oude begraafplaatsje konden bezoeken. De sfeer was nog net als 54 jaar geleden toen ik er als klein meisje was. Zo onveranderlijk voelde ik dat weer en springen me de tranen in de ogen als ik haar graf zie. Een gebeurtenis uit mijn kindertijd die me diep heeft verwond als klein meisje. Gelukkig is de wond geheeld maar er zit wel een litteken die nog steeds kan schrijnen. Zomaar op zomerse dag was ik na vele jaren even weer zes jaar. Ik zag de graven van de oude buren van mijn grootouders en ook die van mijn Opa, allemaal mensen die vriendelijk en aardig voor me waren indertijd. Ik zal ze nooit vergeten.



dinsdag 30 september 2014

De oude lezer

 aquarel en zwart potlood van Honorè  Daumier
Verscholen zit de oude man achter zijn boek,  en zit stiekem strak oplettend in de tuin. Stil maar zacht grommend van ongenoegen wacht hij de gebeurtenissen af. De zon schijnt hem even warm over zijn hoed en hij krijgt het warm van opwinding en angst. Hij wrijft de transpiratie waas uit zijn haren en zet direct zijn hoed weer op. Terwijl hij slinks loert wat ze in huis uitvoeren. Verdorie ze krijgen hem  niet zover dat hij zijn auto weg doet. Laten ze maar praten en konkelen, geen haar op zijn hoofd die ze gelijk gaat geven. Hij leest maar de letters dansen voor zijn ogen, een ader klopt vervaarlijk heftig bij zijn slapen. Ja ik moet rustig blijven en opletten denkt hij, of ze geen geintje met zijn auto uithalen want vanavond gaat hij naar haar en zullen ze hem nooit meer zien. Blijf kalm, ze hebben geen poot om op te staan hij is verdorie nog niet seniel. Hij ontspant zich dan en staart dromerig even voor zich uit. Vergeet zijn  bekokstovende kinderen en ziet haar in haar broze schoonheid voor zich staan en glimlacht zachtjes........Vanavond ga ik..... ze kunnen me wat.


Dit is een verzonnen verhaal van Novelle bij de schilderij.(De lezer)

Bericht 16 uit Hoogeveen.......nu wel geplaatst!

Hoi Marja
Daar ben ik weer en kom  ik je lastig vallen met mijn gezeur (glimlach) Het is nu zondag en ik heb net een pan mosterdsoep klaar staan ter consumptie. D...... zal zo wel weer thuis komen uit de kerk. Vandaag ben ik thuis gebleven omdat ik niet naar een andere kerk wilde als waar ik nu normaal  naar toe ga D..... gaat dus even een bezoekje brengen aan de kerk die wij eigenlijk hebben verlaten. Tja er zijn daar ook nog vrienden dus kan hij ze mooi zo eventjes spreken. Bovendien zijn er geen extreme afwijzingen gevoelens bij ons aanwezig hoor. Ik hou niet zo van strenge scheidingen er zijn veel meer grijs nuances tussen zwart en wit als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vind de uitspraak dat de waarheid meestal in het midden ligt wel geruststellend en vaak zo waar.

Van morgen keek ik nog even naar een uitzending van de VPRO. Boeken met Wim Brands.
Dit keer had hij Kader Abdolah op bezoek en als Abdolah op de Televisie is ga ik altijd recht opzitten en opletten. Ik vind zijn boeken zo de moeite waard om te lezen. Want ik kronkel van genoegen terwijl ik " Mirza " herlees, door zijn  poëtische manier van schrijven. Hij schrijft zo verrassend anders altijd.  Enfin ik zal op houden met mijn jubelzang over Abdolah.( glimlach ) maar zijn nieuwste boek wil ik uiteraard dolgraag lezen. De Titel: "Papegaai vloog over de IJsel" Hieronder vindt je een link voor meer toelichting. Ik popel om het te gaan lezen. Ik hoop dat het snel zal worden aangeschaft door de Bibliotheek anders schaf ik het zelf aan met kado-geld voor mijn verjaardag. Maar dat duurt helaas nog zo lang. Tja wachten is altijd moeilijk he?

http://uitgeverijprometheus.nl/downloads/2014zomer/kader_abdolah_web.pdf

Met mijn vader gaat het nog niet zo goed helaas. Het is pijnlijk bedroevend voor hem en natuurlijk ook voor ons als familie. Hij ligt nu in een splinternieuw verpleeghuis op de revalidatie-afdeling in Winschoten en het is nog af wachten als de revalidatie is beëindigt waar hij dan weer kan worden geplaatst. Het is tegenwoordig een organisatierommeltje in de verpleeg en verzorging wereld in Nederland,  omdat de verzorgingstehuizen zoveel mogelijk door regeringsbeleid worden verminderd. Maar goed dat weet iedereen in Nederland die televisie kijkt. Dus hou ik daar mijn mond maar over dat lijkt me beter. Aangezien ik het niet eens met de regering b

Er gebeurt zoveel in de wereld en dat Nederland nu ook meedoet in de lucht om de gewelddadige I.S. groep te bestrijden vind ik eng. Doet België ook mee aan deze actie? Wat vind je daar nu van?
Zelf denk ik vaak dat ik te weinig weet over zulke zaken om een goede doordachte mening daar over te hebben. Maar als ik denk aan die gewelddadigheden die daar zijn gebeurt   brrrrr

Nu Marja ik doe je de groeten en ik kijk uit naar jouw brief die de komende dinsdag, weer op jouw weblog verschijnt.

Daaaaaag
Novelle

zaterdag 20 september 2014

Zaterdagmorgen en twee boeken

Na het opstaan uit een nacht vol emotionele dromen over mijn vaders lot ben ik direct in een boek gedoken  Juist als je dat zoals ik mijn emoties niet zo luid sprekend toon in het openbaar komen ze me heftig bezoeken in mijn dromen. Dus heb ik even afstand nodig om alles weer in het juiste perspectief te kunnen zien. Het verstand weer te kunnen laten spreken over alle  emoties die mij gisteren overvielen tijdens een bezoek in het verpleeghuis waar mijn vader nu verblijft.

Het boek gaat in het begin over  getalenteerde mensen in de muziek die toch kiezen voor de zekerheid van een gewone baan. Tot nu toe dan tenminste want het boek zal eindigen in een thrillermodus las ik op de achterzijde. Ik heb nu alleen nog maar het eerste hoofdstuk gelezen.

Maar nu komt het waarover ik wil schrijven namelijk dat je in zulke moeilijke dagen, automatisch dingen doet die je klaarblijkelijk troosten en rustig maken. Ik bedoel het dat het me weer verraste eigenlijk.
Ik werd  weer wat rustiger door het lezen en als vanzelf stond ik op onbewust op, om te dansen het was als het ware een ondoordachte reactie zo vanzelfsprekend dat ik alle spanning in mijn lijf weg danste. Telkens als ik zomaar ga dansen ben ik totaal verrast door mezelf. Ik glimlach en voel me dan zo thuis in mezelf wonderlijk gevoel hoor. Even voel ik me dan weer jong (glimlach) Terwijl ik toch al een oudere dame van zestig jaar ben. hahahah
In het gevoel
blijft een mens zoals ik altijd achttien jaar. Ik vergeet het daarna meestal direct dan want zo kan ik ook bezig zijn met mozaïeken eigenlijk bedenk ik me nu. Even helemaal bij je zelf zijn het is als ware een vorm van bidden en te begrijpen wat erin jezelf en buiten om je heen gebeurt.

Nu een vraag aan de lezers van mijn blog: Op welke manier verwerk je verdriet en de heftige emoties?

Enfin verder lees ik met genoegen ook nog een vertaald boek van Robert Walser.  " De vrouw op het balkon en andere prozastukjes " die wil ik je ook even aanraden net als de boeken van Anna Enquist.
Hieronder een link van wie een  zeer korte recensie over dit boek
 http://uitgeverijparresia.nl/?product=de-vrouw-op-het-balkon-en-andere-prozastukjes

Mensen tot schrijfs en een goede dag toegewenst door Novelle