dinsdag 16 september 2014

Bericht 15 uit Hoogeveen


Hallo Marja

Het is hier nog steeds mooi stil weer. Nog even fijn genieten van de warmte van de zon en de  fonkels licht van de druppels dauw op de bladeren in de tuin. Er is weer te veel gebeurt om het allemaal te beschrijven. Enkele dingen zal ik noemen die mij na aan het hart liggen. Zoals mijn vader die weer eens gevallen is. Hij is geopereerd aan zijn heup en hoe moeizaam hij weer hersteld. Van de operatie en het hele valgebeuren. Wij staan er handenwrijvend van onmacht naar te kijken als we hem bezoeken. Ik weet het niet hoor. Hij is dit keer erg sterk vermagert of hij nu net als na de vorige valpartijen redelijk goed hersteld betwijfel ik ten zeerste. Tja mijn vaders karakter zit hem nu wel erg in de weg. Wat vroeger zijn sterkte was is nu een beetje zijn zwakheid. Ik bedoel zijn dwarse koppige verzet tegen verzorgende betutteling nekt hem met voortdurende valpartijen. Ik begrijp het zo goed alleen wat hij hier door moet mee maken doet me pijn. Tja ik weet dat duizenden met mij zo hun ouders zo zien aftakelen en ik moet niet zeuren en zaniken maar troostend aanwezig zijn. Toch is het goed het even te kunnen delen.

We zijn ook nog een dagje naar de dierentuin geweest met kinderen en kleinkinderen.....Heerlijk al die vooruit dravende kleinkinderen naar de volgende plek zien rennen waar weer andere dieren rond liepen. Ik geniet altijd zo van het enthousiasme waarmee de kinderen het leven tegemoet gaan. Hopelijk verliezen ze die opgewektheid nooit. Tegenwoordig hebben ze in de dierentuin in Emmen niet meer van die naargeestige kooien voor de dieren. Gelukkig maar en het was mooi weer en er heeft maar 1 buitje met regen geprobeerd onze dagje uit te vergallen. Hahah maar dat is hem niet gelukt. Tijdens de regenbui zaten wij te smullen van patat met wat lekkers erbij en droog onder een reuze parasol te genieten van elkaars plagerijtjes en gezellig praten met elkaar. Natuurlijk zijn er altijd wel dingetjes die minder zijn maar daar kijk ik dan bewust aan voorbij.

Ik lees nu de verzamelde columns van Herman Sandman. De titel luid: De laatste bus naar Slochteren en ik wil elke Groninger dit boek aanraden om eens te lezen. Ze zullen veel herkenning ervaren in
zijn schrijven. Ik ben nu al meer dan veertig jaar geleden uit provincie Groningen vertrokken maar toch proef ik de sfeer uit mijn jonge dagen direct in zijn schrijven. Ik weet niet Marja of jij dit schrijven zult kunnen waarderen want jij komt oorspronkelijk uit het zuiden van Nederland toch?. De volksaard is daar wat gemoedelijker als in het noorden van Nederland. De Drentse volksaard verschilt duidelijk ook hoor met het noorden. Alhoewel ze toch dichter bij de beleving van de wereld van het noorden ligt als jullie in het zuiden van Nederland. De Noord Brabanders zijn veel meer gezelligheidsmensen als de stugge botte Groningers. Heb ik me laten vertellen Maar ze zijn niet minder gevoelvol als andere volksaarden hoor. Je moet ze leren begrijpen en dat kost tijd bij Groningers haha. Enfin zie maar even of jij het boek ook wil lezen of niet.

Verder heb ik tijdens een wandeling gisteravond bij een afvalcontainer mooie stukjes hout gescoord. Bij ons in de wijk word ons winkelcentrum gerenoveerd namelijk en nou zit ik te peinzen wat ik nou weer eens wil mozaïeken. Het was prachtig weer gisteravond en ik probeerde even de narigheid van mijn vader voor een moment los te laten. Dat is lastig en kost me altijd wel wat inspanning want dan lijkt alles zo vlak en dor in mijn beleving. Niet fijn dat gevoel maar toch had ik op het eind van de wandeling toch overwonnen gelukkig maar. Nou Marja ik beëindig dit schrijven met een hartelijke felicitatie met de verjaardag van je vader die nu al 92 jaar is geworden.


Een groet uit het zo mooie Drentse land en met name Hoogeveen,

Novelle

vrijdag 12 september 2014

Een wandeling bij de Boerenveense Plassen


 
Wandeling

Onze gesprekken werden langzaam

Onze vragen beantwoorden we met kijken

Naar de langzame wereld om ons heen


De dorpen en landerijen in de diepte

De vogels bijna verdwijnend in de hemel


We gingen zitten kijken naar deze prachtige

onverschilligheid van de wereld

naar de overbodigheid van onze vragen


Een gedicht van Rutger Kopland


Toen ik deze foto maakte van de Boerenveense Plassen achter Pesse op een avond op een warme  vroege septemberdag.Moest ik aan dit stukje schrijven van R. Kopland denken. Ik rilde ervan.

Groetjes van

Novelle

donderdag 4 september 2014

schrijfveer:......Een vitrinekast kapot slaan.


Een vitrine is een glazen kast om iets neer zetten omdat het mooi en of kostbaar is. Bijvoorbeeld geslepen kristallen figuren die prachtig flonkeren. Vaak zijn vitrines op slot vanwege de kostbaarheid .Tja ik vind het zo even wel mooi hoor maar mijn begeerte gaat er niet naar uit. Trouwens als de bezitters weg zijn en er komt een inbreker binnen dan hoef hij  maar even met een hamer een tik op die kast te geven. En al die flikkerende figuurtjes kan hij zo meenemen. Om te verkopen of zelf een glazen kast vullen met de gestolen spulletjes.(glimlach) Ik zie het al voor me en dit geld eigenlijk ook voor zeer dure sieraden. Hmmmm het is niet veel bijzonders wat ik hier zo snel even schrijf zoals het hoort bij een schrijfveer. Nou ja de boeken in mijn boekenkast zijn meestal niet zo veel meer waard in geld uitgedrukt dan he! Toch zijn de verhalen zeer waardevol maar op een andere manier. Die waarde is niet in geld te vertalen Het is iets wat een ander je niet kan afnemen. Alleen ziekten zoals alzheimer bijvoorbeeld kunnen je leeg halen zonder dat er een inbreker aan te pas komt. De alzheimer is denk ik een gast die altijd je huisgenoot al was, maar ergens verstopt en je wist niks van die gast en soms na lange jaren gaat hij opeens er vandoor met je geheugen en ervaringen. Het kan natuurlijk ook een inbreker zijn bijvoorbeeld een gevaarlijk virus. Brrrr Tja en de kennis en ervaringen van het heden kan je dan niet meer opslaan en mee leven. Dat lukt dan niet meer O wat kom ik op rare dingen uit als ik zomaar voor het vaderland weg zit te schrijven. Tja de waardevolle zaken willen we bewaren en koesteren maar uiteindelijk is niks veilig, zowel binnen als buiten ons. Want uiteindelijk verliezen we alles aan de dood pfffft Ik lijk wel somber Nee hoor echt niet, we peinzen over bewaren en te beschermen wat waarde heeft en dan denk ik ook automatisch "Alles van waarde is weer loos". En ik hou er nu maar mee op hoor. Ik doe jullie de groeten en neem me niet kwalijk zou ik zeggen wat ik hier schrijf. Ik word er niet somber van en ik hoop jullie ook niet

Daaaaag Novelle



Schrijven van een schrijfveer elke dag als oefening.
Lees de bedoeling hiervan en ook de themalijst op de volgende link
Schrijfveren

dinsdag 2 september 2014

Scherven mozaiek......Herfst

Novelle
                      Een grijze wereld van wind en regen in de herfst.

Bericht 14 uit Hoogeveen

Dag Marja

Daar ben ik weer het is inmiddels alweer september, gelukkig zijn de weersvoorspellingen voor de komende week vrij gunstig. Natuurlijk is het afwachten want niets is zo onvoorspelbaar  als het weer.
In de streken waar jij woont hebben jullie afgelopen weken nogal wat water zien vallen he? Hebben jullie nog schade opgelopen door het vele hemelwater Marja? Hier is het tot nog toe redelijk droog gebleven op een paar zeer korte hoosbuien na dan. Tja de aardappeloogst van onze volkstuintje was zeer mager te noemen, helaas. De oorzaak is denk ik in een bepaalde tijd was de grond veel te nat. En dan is er ook nog een ziekte geweest de naam is me helaas ontschoten. Nou ja dat was een beetje jammer maar we kunnen gelukkig ook nog aardappelen kopen. De tuin vinden we fijn omdat we dan splinter verse groenten kunnen bereiden, dat is zo smakelijk mmmmm (glimlach)
Na even je laatste brief te hebben herlezen bedenk ik hoe fijn het kan zijn dat je contacten uit je jeugdjaren kan behouden. Vooral als je samen bijzondere gebeurtenissen beleeft zoals zwangerschappen, kinderen in dezelfde tijd opvoeden en de wereld om je heen zien veranderen.
Dat zijn kostbare zaken waar je zuinig op moet zijn. En tijd voor vrij moet blijven maken want voor je het weet verwateren de relaties. Gelukkig heb jij zulke vriendinnen. Mijn vriendin uit de tijd van mijn jeugd spreek ik regelmatig via de telefoon. En meestal twee keer per jaar gaan we er samen even op uit, dat zijn leuke dagen altijd. Wij zijn wel erg verschillend maar we nemen elkaar zoals we zijn. En kunnen elkaar goed plagen , maar ook troosten met elkaars dommigheden die elk mens toch heeft. Tja dat kun je vriendschappelijke liefde noemen ook al klinkt het zo zwaar op de hand. In wezen is het natuurlijk een besluit om elkaar te nemen zoals we zijn. Ook al zien we de fouten we verdedigen elkaar toch tegen al te nare opmerkingen van anderen. Pfft  Want  altijd maar negatieve waarheden noemen over anderen ook al zijn  terecht,  vind ik liefdeloos. Tja Ik zit er op moment weer even vol mee na veel verjaardagen en andere ontmoetingen met familie en kennissen. Haaah soms ben ik een echte zeurkous in mijn hoofd  brrrr
Ik noem het altijd leren leven met scherven die overal zijn in wat voor relaties of besluiten van mensen dan ook. Daarom mozaïek ik ook graag met scherven en ja ook het schrijven is niet zonder scherven als je begrijpt wat ik bedoel.Het zit vol fouten en is bijna altijd nooit compleet omdat het bijna nooit te beschrijven valt voor mij wat er in mij en ook om mij heen gebeurt. Zo de briefwisseling heb ik weer opgestart en na de pauze van twee maand vind ik het leuk die weer op te pakken op de blog Jij ook?

Groetjes van Novelle

maandag 1 september 2014

Ik kan je enkel

Vandaag las ik een gedichtje van Johanna Kruit



Ik kan je enkel lege handen geven
en een paar woorden
die nog onzichtbaar zijn
maar wel heb ik een hoorbaar
goedemorgen
en warmte voor je angst als je
alleen mocht zijn
de nacht staat klaar om
uitgeveegd te worden en
aan de horizon is al wat licht
twee handen heb ik om te geven
en simpelweg wat woorden
in een gedicht...


P.S. De tekening is een samen werking-werkje van basisschool -kinderen 

zaterdag 30 augustus 2014

Kerk aan het Gardameer

Schilderij van Gustav Klimt 1913


Gustav Klimt heeft dit misschien aan de overkant  van het meer, of vanaf een bootje op het water geschilderd denk ik. Nu ik hier stil bijna blij van dit prachtig stukje schilderwerk zit te genieten  en bedenk hoe veelkleurig bijna een mozaïek van stipwerk het is, vooral de glans van de zon in het water dat zo mooi is neer gezet. Hij zal wel met hele kleine marterharen kwastjes hebben gewerkt zo precies is het gedaan.. Dit schilderwerk zal je niet gauw vervelen aan de muur. Maar het is natuurlijk schreeuwend duur dus is dit niet zomaar even aan te schaffen. Tja er is zoveel te zien in dit schilderij en het is zo opgetogen zonnig. Tja hmm de aandacht ligt natuurlijk bij de kerk en het dorp in dit werk. Maar ik zie in mijn verbeelding moeders met parasolletjes  rennen achter hun kinderen aan die vrolijk tikkertje spelen onder de bomen en hun moeders uitdagen om hun te vangen. Op die plaats spelen kinderen blij en heel vaak onbezorgd vrolijk en uitdagend. Je hoort verdorie alleen maar negatieve dingen en je word alleen maar serieus genomen als je ernstig en bedrukt kijkt tegenwoordig. Tja ik denk dat we juist in zware tijden een beetje vrolijkheid kunnen gebruiken daarom blijf ik nog even nagenieten van mijn fantasiewereldje waarin ik geniet van kinderen die hier prachtig kunnen spelen. En O ja zeker en ik fantaseer er ook nog een hele grote picknickmand erbij boordevol lekkers waar we samen van genieten en de zon blijft schijnen tot laat in de avond....doe je ook mee?
 

donderdag 28 augustus 2014

Je lievelingskleur

Mijn lievelingskleur? Ik moet een beetje lachen want zulke vragen stellen kinderen ook aan je? Ik
weet nog dat ik toen ik nog een kind was dat ik alles graag in het geel wilde. Zacht geel dan hoor, niet dat knallende geel dat je ogen zo verblind. Ik ben trouwens ook getrouwd in een jurk met zachte geel en zacht oranje kleuren. Verbaast herinner ik me dit want toen ik ( 17 jaar) pas uit huis ging wilde ik alles groen. Het was een kleur die bij alle kleuren paste en niet gauw vloekte met andere kleuren. Ik was onzeker denk ik toen en erg alleen ik bedoel ontheemd eigenlijk. Samen wonen in een groot huis met allemaal vreemden om je heen is spannend dus leuk maar ook een beetje eng. Maar naar mate ik meer thuis geraakte in Hoogeveen keerde mijn voorkeur toch weer terug naar zonnige vooral zachte kleuren. Geel en oranje in de zachte varianten zijn mijn gevoelskleuren denk ik. Welke kleuren vind je het meest prettig om je heen? Hier thuis bij ons is groen, bruin, geel en oranje de tinten. Nu lijkt alsof ik andere kleuren niet zal kopen voor kleding of in huisproducten maar dat is klinkklare onzin natuurlijk. Maar ik denk dat  geel en oranje meer mijn gevoelsexpressies zijn. Hmmm nou ja ik keek nog even voor de grap naar een site met kleurbetekenissen als je het leuk vindt bekijk die maar eens. Hieronder staat de link.
Welke kleuren vind jij mooi?

http://www.oosterse-artikelen.nl/betekenis-kleuren.html


Schrijven van een schrijfveer elke dag als oefening.
 Lees de bedoeling hiervan en ook de themalijst op de volgende link
Schrijfveren