dinsdag 30 september 2014

De oude lezer

 aquarel en zwart potlood van Honorè  Daumier
Verscholen zit de oude man achter zijn boek,  en zit stiekem strak oplettend in de tuin. Stil maar zacht grommend van ongenoegen wacht hij de gebeurtenissen af. De zon schijnt hem even warm over zijn hoed en hij krijgt het warm van opwinding en angst. Hij wrijft de transpiratie waas uit zijn haren en zet direct zijn hoed weer op. Terwijl hij slinks loert wat ze in huis uitvoeren. Verdorie ze krijgen hem  niet zover dat hij zijn auto weg doet. Laten ze maar praten en konkelen, geen haar op zijn hoofd die ze gelijk gaat geven. Hij leest maar de letters dansen voor zijn ogen, een ader klopt vervaarlijk heftig bij zijn slapen. Ja ik moet rustig blijven en opletten denkt hij, of ze geen geintje met zijn auto uithalen want vanavond gaat hij naar haar en zullen ze hem nooit meer zien. Blijf kalm, ze hebben geen poot om op te staan hij is verdorie nog niet seniel. Hij ontspant zich dan en staart dromerig even voor zich uit. Vergeet zijn  bekokstovende kinderen en ziet haar in haar broze schoonheid voor zich staan en glimlacht zachtjes........Vanavond ga ik..... ze kunnen me wat.


Dit is een verzonnen verhaal van Novelle bij de schilderij.(De lezer)

Bericht 16 uit Hoogeveen.......nu wel geplaatst!

Hoi Marja
Daar ben ik weer en kom  ik je lastig vallen met mijn gezeur (glimlach) Het is nu zondag en ik heb net een pan mosterdsoep klaar staan ter consumptie. D...... zal zo wel weer thuis komen uit de kerk. Vandaag ben ik thuis gebleven omdat ik niet naar een andere kerk wilde als waar ik nu normaal  naar toe ga D..... gaat dus even een bezoekje brengen aan de kerk die wij eigenlijk hebben verlaten. Tja er zijn daar ook nog vrienden dus kan hij ze mooi zo eventjes spreken. Bovendien zijn er geen extreme afwijzingen gevoelens bij ons aanwezig hoor. Ik hou niet zo van strenge scheidingen er zijn veel meer grijs nuances tussen zwart en wit als je begrijpt wat ik bedoel. Ik vind de uitspraak dat de waarheid meestal in het midden ligt wel geruststellend en vaak zo waar.

Van morgen keek ik nog even naar een uitzending van de VPRO. Boeken met Wim Brands.
Dit keer had hij Kader Abdolah op bezoek en als Abdolah op de Televisie is ga ik altijd recht opzitten en opletten. Ik vind zijn boeken zo de moeite waard om te lezen. Want ik kronkel van genoegen terwijl ik " Mirza " herlees, door zijn  poëtische manier van schrijven. Hij schrijft zo verrassend anders altijd.  Enfin ik zal op houden met mijn jubelzang over Abdolah.( glimlach ) maar zijn nieuwste boek wil ik uiteraard dolgraag lezen. De Titel: "Papegaai vloog over de IJsel" Hieronder vindt je een link voor meer toelichting. Ik popel om het te gaan lezen. Ik hoop dat het snel zal worden aangeschaft door de Bibliotheek anders schaf ik het zelf aan met kado-geld voor mijn verjaardag. Maar dat duurt helaas nog zo lang. Tja wachten is altijd moeilijk he?

http://uitgeverijprometheus.nl/downloads/2014zomer/kader_abdolah_web.pdf

Met mijn vader gaat het nog niet zo goed helaas. Het is pijnlijk bedroevend voor hem en natuurlijk ook voor ons als familie. Hij ligt nu in een splinternieuw verpleeghuis op de revalidatie-afdeling in Winschoten en het is nog af wachten als de revalidatie is beëindigt waar hij dan weer kan worden geplaatst. Het is tegenwoordig een organisatierommeltje in de verpleeg en verzorging wereld in Nederland,  omdat de verzorgingstehuizen zoveel mogelijk door regeringsbeleid worden verminderd. Maar goed dat weet iedereen in Nederland die televisie kijkt. Dus hou ik daar mijn mond maar over dat lijkt me beter. Aangezien ik het niet eens met de regering ben.

Tja en zo kom ik nu eens weer op mijn Poll die in de zijdebalk onderaan staat en wil ik lezers en jou vragen die in te vullen. Het gaat over hoe vaak je je wil douchen en wassen want daar zijn zoveel verschillende meningen over. Ikzelf denk dat het vooral veel verschil maakt door het werk dat je doet hoe vaak je moet douchen om fris elke dag de wereld weer tegemoet te gaan. Of zou dat niks uit maken en is het beter dat iedereen gewoon standaard doucht. En wat is dan de norm?

Er gebeurt zoveel in de wereld en dat Nederland nu ook meedoet in de lucht om de gewelddadige I.S. groep te bestrijden vind ik eng. Doet België ook mee aan deze actie? Wat vind je daar nu van?
Zelf denk ik vaak dat ik te weinig weet over zulke zaken om een goede doordachte mening daar over te hebben. Maar als ik denk aan die gewelddadigheden die daar zijn gebeurt   brrrrr

Nu Marja ik doe je de groeten en ik kijk uit naar jouw brief die de komende dinsdag, weer op jouw weblog verschijnt.

Daaaaaag
Novelle

maandag 29 september 2014

Salmon Coulibiac lijkt me zo heerlijk


Dit recept wil ik ook eens maken lijkt me zo heerlijk...... jou ook?  Of lust je geen vis?



zaterdag 20 september 2014

Zaterdagmorgen en twee boeken

Na het opstaan uit een nacht vol emotionele dromen over mijn vaders lot ben ik direct in een boek gedoken  Juist als je dat zoals ik mijn emoties niet zo luid sprekend toon in het openbaar komen ze me heftig bezoeken in mijn dromen. Dus heb ik even afstand nodig om alles weer in het juiste perspectief te kunnen zien. Het verstand weer te kunnen laten spreken over alle  emoties die mij gisteren overvielen tijdens een bezoek in het verpleeghuis waar mijn vader nu verblijft.

Het boek gaat in het begin over  getalenteerde mensen in de muziek die toch kiezen voor de zekerheid van een gewone baan. Tot nu toe dan tenminste want het boek zal eindigen in een thrillermodus las ik op de achterzijde. Ik heb nu alleen nog maar het eerste hoofdstuk gelezen.

Maar nu komt het waarover ik wil schrijven namelijk dat je in zulke moeilijke dagen, automatisch dingen doet die je klaarblijkelijk troosten en rustig maken. Ik bedoel het dat het me weer verraste eigenlijk.
Ik werd  weer wat rustiger door het lezen en als vanzelf stond ik op onbewust op, om te dansen het was als het ware een ondoordachte reactie zo vanzelfsprekend dat ik alle spanning in mijn lijf weg danste. Telkens als ik zomaar ga dansen ben ik totaal verrast door mezelf. Ik glimlach en voel me dan zo thuis in mezelf wonderlijk gevoel hoor. Even voel ik me dan weer jong (glimlach) Terwijl ik toch al een oudere dame van zestig jaar ben. hahahah
In het gevoel
blijft een mens zoals ik altijd achttien jaar. Ik vergeet het daarna meestal direct dan want zo kan ik ook bezig zijn met mozaïeken eigenlijk bedenk ik me nu. Even helemaal bij je zelf zijn het is als ware een vorm van bidden en te begrijpen wat erin jezelf en buiten om je heen gebeurt.

Nu een vraag aan de lezers van mijn blog: Op welke manier verwerk je verdriet en de heftige emoties?

Enfin verder lees ik met genoegen ook nog een vertaald boek van Robert Walser.  " De vrouw op het balkon en andere prozastukjes " die wil ik je ook even aanraden net als de boeken van Anna Enquist.
Hieronder een link van wie een  zeer korte recensie over dit boek
 http://uitgeverijparresia.nl/?product=de-vrouw-op-het-balkon-en-andere-prozastukjes

Mensen tot schrijfs en een goede dag toegewenst door Novelle

woensdag 17 september 2014

De Poort

Dit schilderij van Gerrie wachtmeester heet: Het geheim van Vennebroek.

 
De poort gaat na lang morrelen piepend en tegenstribbelend open. Ik ga zoekend op pad en ben reuze nieuwsgierig naar de geheimen die hier verborgen zouden zijn. Het voelt raar en onheilspellend eng aan. Want naar mate ik verder loop is er geen mooi  landschap meer aan te duiden, eigenlijk alleen maar dorre ijle bomen komen er te voor schijn. De onzichtbare vage stemmen die ik hoor kan ik niet verstaan. Naarmate ik verder ga trekt er een enorme dichte mist op zodat ik bijna op de tast mijn weg moet vervolgen. Ik voel me naar en wil me omdraaien om op mijn schreden terug te keren maar dan blijkt dat, mijn voeten uitglijden in een moeras van grijze snot en slijk. Mijn natte voeten trek ik zachtjes gillende terug op het droge voor zover je daar nog van kan spreken. Dan gaat het ook nog zachtjes sneeuwen en zie ik bijna niks meer, opeens zie ik een groene struik wil ik het naderen blijkt het te zijn opgelost. Er is alleen maar mist  en opeens hoor ik een oud kinderlied dat mam voor mij zong als ik naar bed ging.
Waar ben ik toch?
 
Een door mij verzonnen verhaal bij dit schilderij.

dinsdag 16 september 2014

Bericht 15 uit Hoogeveen


Hallo Marja

Het is hier nog steeds mooi stil weer. Nog even fijn genieten van de warmte van de zon en de  fonkels licht van de druppels dauw op de bladeren in de tuin. Er is weer te veel gebeurt om het allemaal te beschrijven. Enkele dingen zal ik noemen die mij na aan het hart liggen. Zoals mijn vader die weer eens gevallen is. Hij is geopereerd aan zijn heup en hoe moeizaam hij weer hersteld. Van de operatie en het hele valgebeuren. Wij staan er handenwrijvend van onmacht naar te kijken als we hem bezoeken. Ik weet het niet hoor. Hij is dit keer erg sterk vermagert of hij nu net als na de vorige valpartijen redelijk goed hersteld betwijfel ik ten zeerste. Tja mijn vaders karakter zit hem nu wel erg in de weg. Wat vroeger zijn sterkte was is nu een beetje zijn zwakheid. Ik bedoel zijn dwarse koppige verzet tegen verzorgende betutteling nekt hem met voortdurende valpartijen. Ik begrijp het zo goed alleen wat hij hier door moet mee maken doet me pijn. Tja ik weet dat duizenden met mij zo hun ouders zo zien aftakelen en ik moet niet zeuren en zaniken maar troostend aanwezig zijn. Toch is het goed het even te kunnen delen.

We zijn ook nog een dagje naar de dierentuin geweest met kinderen en kleinkinderen.....Heerlijk al die vooruit dravende kleinkinderen naar de volgende plek zien rennen waar weer andere dieren rond liepen. Ik geniet altijd zo van het enthousiasme waarmee de kinderen het leven tegemoet gaan. Hopelijk verliezen ze die opgewektheid nooit. Tegenwoordig hebben ze in de dierentuin in Emmen niet meer van die naargeestige kooien voor de dieren. Gelukkig maar en het was mooi weer en er heeft maar 1 buitje met regen geprobeerd onze dagje uit te vergallen. Hahah maar dat is hem niet gelukt. Tijdens de regenbui zaten wij te smullen van patat met wat lekkers erbij en droog onder een reuze parasol te genieten van elkaars plagerijtjes en gezellig praten met elkaar. Natuurlijk zijn er altijd wel dingetjes die minder zijn maar daar kijk ik dan bewust aan voorbij.

Ik lees nu de verzamelde columns van Herman Sandman. De titel luid: De laatste bus naar Slochteren en ik wil elke Groninger dit boek aanraden om eens te lezen. Ze zullen veel herkenning ervaren in
zijn schrijven. Ik ben nu al meer dan veertig jaar geleden uit provincie Groningen vertrokken maar toch proef ik de sfeer uit mijn jonge dagen direct in zijn schrijven. Ik weet niet Marja of jij dit schrijven zult kunnen waarderen want jij komt oorspronkelijk uit het zuiden van Nederland toch?. De volksaard is daar wat gemoedelijker als in het noorden van Nederland. De Drentse volksaard verschilt duidelijk ook hoor met het noorden. Alhoewel ze toch dichter bij de beleving van de wereld van het noorden ligt als jullie in het zuiden van Nederland. De Noord Brabanders zijn veel meer gezelligheidsmensen als de stugge botte Groningers. Heb ik me laten vertellen Maar ze zijn niet minder gevoelvol als andere volksaarden hoor. Je moet ze leren begrijpen en dat kost tijd bij Groningers haha. Enfin zie maar even of jij het boek ook wil lezen of niet.

Verder heb ik tijdens een wandeling gisteravond bij een afvalcontainer mooie stukjes hout gescoord. Bij ons in de wijk word ons winkelcentrum gerenoveerd namelijk en nou zit ik te peinzen wat ik nou weer eens wil mozaïeken. Het was prachtig weer gisteravond en ik probeerde even de narigheid van mijn vader voor een moment los te laten. Dat is lastig en kost me altijd wel wat inspanning want dan lijkt alles zo vlak en dor in mijn beleving. Niet fijn dat gevoel maar toch had ik op het eind van de wandeling toch overwonnen gelukkig maar. Nou Marja ik beëindig dit schrijven met een hartelijke felicitatie met de verjaardag van je vader die nu al 92 jaar is geworden.


Een groet uit het zo mooie Drentse land en met name Hoogeveen,

Novelle

vrijdag 12 september 2014

Een wandeling bij de Boerenveense Plassen


 
Wandeling

Onze gesprekken werden langzaam

Onze vragen beantwoorden we met kijken

Naar de langzame wereld om ons heen


De dorpen en landerijen in de diepte

De vogels bijna verdwijnend in de hemel


We gingen zitten kijken naar deze prachtige

onverschilligheid van de wereld

naar de overbodigheid van onze vragen


Een gedicht van Rutger Kopland


Toen ik deze foto maakte van de Boerenveense Plassen achter Pesse op een avond op een warme  vroege septemberdag.Moest ik aan dit stukje schrijven van R. Kopland denken. Ik rilde ervan.

Groetjes van

Novelle